"უფალო, იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი."

ღვთაება

“რა აზრი აქვს გზას, თუ ის ტაძრამდე არ მიგვიყვანს…”

“ღვთისათვის  ყველაზე ძვირფასი ძღვენი ბოროტებისაგან განწმენდილი ჩვენი გულია; ყველაზე დიდი სიხარულილოცვითა და მარხვით განზავებული კეთილი საქმენი”.

უწმიდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის ეს სიტყვები დიდი ხანია რაც გახდა მრავალი მომლოცველთა ჯგუფის  მოწოდება… მართლაც, ცხოვრება ისეთი ხანმოკლე და დაბრკოლებებით აღსავსეა, რომ ჩვენ ყოველდღე უნდა ვცდილობდეთ თითო ნაბიჯი მაინც გადავდგათ უფლისკენ მიმავალ გზაზე… ალბათ არ არსებობს იმაზე დიდი მადლი გაჰყვე წმინდანთა ნაკვალევს და მათი  ცხოვრების გაცნობით იპოვო შენი სიცოცხლის არსი ამ სამყაროში…

ჩვენც გადავწყვიტეთ მოვილოცოთ ეკლესია–მონასტრები და გავეცნოთ ჩვენი ქვეყნის სულიერ საგანძურს… უფლის ნებით, პირველად  ღვთაების მონასტრისკენ მიმავალ გზას დავადექით…

ღვთაება

ღვთაების მონასტერი დაარსებულია VI საუკუნეში ქართველი მისიონერის ანტონ მარტომყოფელის (მარტყოფელის) მიერ. იგი ერთ-ერთი იყო იმ ცამეტ ასურელ მამათგან, რომლებიც ჩამოვიდნენ საქართველოში ქრისტიანობის გადასარჩენად. მამა ანტონმა იეროპოლიდან თან ჩამოიტანა მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი (კეცის). ეს სასწაულმოქმედი ხატი დღესაც მონასტერშია. ამ ხატის პატივსაცემად მამა ანტონის მიერ დაარსებულ მონასტერს ღვთაების სავანე უწოდეს. იგი შედგება ღვთაების, წმინდა გიორგის, ღვთისმშობლის და ანტონ მარტომყოფელის სახელობის ტაძრებისაგან, აგრეთვე ანტონ მარტომყოფელის სვეტისაგან. ეს უკანასკნელი თვითონ წმინდა ანტონმა ააშენა თავისი ხელით და იქ მარტო მყოფმა გაატარა სიცოცხლის ბოლო თხუთმეტი წელიწადი. როდესაც წმიდა იოანე ზედაზნელმა თავისი მოწაფეები გაგზავნა საქადაგებლად, მამა ანტონი კახეთში წავიდა. აქ მან მოიარა მრავალი ადგილი და უქადაგებდა ხალხს. მამა ანტონს თან ჰქონდა გულზე დაკიდებული ერთი აგური, რომელზედაც გამოხატული იყო ხელთუქმნელი სახე იესო ქრისტესი. ამ ხატის ძალით ის მრავალ სასწაულს ახდენდა. შემდეგ წმიდა ანტონი დაბინავდა ლონოატის ხეობაში და იქ იწყო მოღვაწეობა. მამა ანტონს ძლიერ უყვარდა მარტოდ ყოფნა და ღვთის ვედრება. ამიტომაც მას „მარტომყოფელი“, ანუ, მოკლედ, „მარტყოფელი“ უწოდეს. მაგრამ იგი იმდენს აოცებდა თავისი წმიდა ცხოვრებითა და სასწაულებით, რომ ხალხი არსად მოსვენებას არ აძლევდა. ამიტომ, მამა ანტონმა ააშენა მათთვის მონასტერი ალაზნის გაღმა, თვითონ კი მოშორდა მათ, აირჩია ერთი მივარდნილი ადგილი და იქ დაიწყო მოღვაწეობა. მაგრამ აქაც მალე მიაგნეს მას და იწყეს მასთან სიარული. ამიტომ, ამ ადგილსაც დაანება თავი და აკრიანის მთა აირჩია საცხოვრებლად, რომელიც ტყით იყო დაბურული. დღე და ღამე მხურვალედ ლოცულობდა თავისი სასწაულმოქმედი ხატის წინ. თავიდან  იგი საზრდოობდა მცენარეული საჭმელით, მაგრამ შემდეგ ღვთის განგებამ სხვა საზრდო განუჩინა: მასთან მოდიოდნენ, როგორც მამა დავითთან, ირმები და თვისი რძით კვებავდნენ მას. ერთხელ ამ სოფლის მამასახლისი, რომელსაც ნორიო ერქვა, თავისი მხლებლებით ნადირობდა. ანტონის ირმებმა ამ დღეს  დააგვიანეს, ძალიან შეშინებულნი იყვნენ და ერთიც დაჭრილი იყო. მამა ანტონს გაუკვირდა, არ იცოდა თუ მახლობლად სოფელი იყო. ადგა, დაიკიდა გულზე თავისი ხატი და უკან გაჰყვა ირმებს, უნდოდა შეეტყო, რამ შეაშინა ისინი. წმიდა ანტონი გზაზე შეხვდა მამასახლისს. მას ძალიან  გაკვირდა, როცა დაინახა მოხუცებული ბერი,  გულზე ხატით. დაიწყეს ლაპარაკი, მაგრამ, რადგანაც მამა ანტონმა არ იცოდა ქართული ენა. მამასახლისს ანტონი საშიში კაცი ეგონა და ამიტომ ანიშნა, მარჯვენა ხელს მოგჭრიო, რომლითაც მამა ანტონი ანიშნებდა იმ მთას, სადაც ის ცხოვრობდა. მართლაც, წაეყვანეს მამა ანტონი სამჭედლოში რომ იქ მოეჭრათ ხელი. მჭედელმა გაახურა რკინა და უნდოდა შანთით მოეცილებია ხელი, მაგრამ უცებ რკინა გაუვარდა ხელიდან, ენა ჩაუვარდა და  და  ხელი გაუშეშდა. შეშენებულმა მჭედელმა აღარ იცოდა რა ექნა, მაგრამ წმიდა ანტონმა გადასახა ჯვარი და განკურნა. მამასახლისმა მოიხმო წმიდა ანტონი და უთხრა: „მითხარი, რაც გსურს და აგისრულებო“. მამა ანტონმა ანიშნა, მიეცათ მისთვის ქვის მარილის ნატეხი ირმებისთვის.  წმიდა ანტონის სახელი მოეფინა მახლობელ სოფლებს და მასთან იწყო სიარული აუარებელმა ხალხმა. როცა მათმა რიცხვმა ძლიერ იმატა, მამა ანტონმა საჭიროდ ჩათვალა მათთვის მონასტრის აეშენებინა. მონასტერი ააშენეს ტყიანი მთის მოედანზე, სადაც ახლა მამა ანტონის მონასტერია. თვითონ ანტონმა ააშენა თავისთვის მთის მწვერვალზე სვეტი ანუ კოშკი, იქ დაეყუდა და მოღვაწეობდა თხუთმეტი წლის განმავლობაში. მხოლოდ ხანდახან ჩამოდიოდა მონასტერში ძმათა სარადიგებლად და ღვთის მსახურების აღსასრულებლად. ბოლოს, როცა იგრძნო სიკვდილის მოახლოება, მოუწოდა თავის მოწაფეებს, დარიგება მისცა მათ და აკურთხა. გარდაცვალების დროს მამა ანტონი დაჩოქილი იყო მაცხოვრის ხატის წინაშე და ლოცულობდა.

ჩვენზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ამ მონასტრის მართლაც ღვთაებრივმა სილამაზემ, საოცარმა სიმშვიდემ და  წმინდა გარემომ. ყველაფერი ისე შორეული და სრულიად მოწყვეტილი იყო ქაოსური სამყაროსგან… ასეთ გარემოში ყოფნისას გრძნობ თუ რა ახლოს ხარ საკუთარ სულთან, ბუნებასთან და … უფალთან. ისეთ სულიერი სიმშვიდე გეუფლება, რომ გიჭირს წამოსვლა… უკან, ხმაურიან და პრობლემებით აღსავსე სამყაროში დაბრუნება…

ასე დავტოვეთ მონასტერი, წამოვედით სიმშვიდითა და მადლით აღსავსენი… იმ იმედით, რომ, უფლის წყალობით, კვლავ წმინდანთა ნაკვალევს გავყვებოდით… 

 “ღირსო მამაო ანტონ ევედრე ღმერთსა შეწყალებად სულთა ჩვენთათვის. ამინ…”

Comments on: "ღვთაება" (1)

  1. მართლაც შესანიშნავია

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

ტეგების ღრუბელი

%d bloggers like this: